MainStory

[CS]MS:Birthday Present

posted on 21 Jun 2011 15:40 by irindel in MainStory
This entry is a part of Cubicschool Project.
 
 
เนื้อหาในเอนทรีนี้ยังไม่ได้รับการรับรองจากผปค.ตัวละครที่เกี่ยวข้อง อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ค่ะ
 
 
--------------------------------------------------
 
1.
 
อาเมะมิยะ คิโยโนบุกำลังประสบปัญหาหนักอกเหมือนชายผู้มีพันธะแล้วทั่วโลก...
 

 
 
...นั่นก็คือ...
 

 
 
... ไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรเป็นของขวัญวันเกิดให้ภรรยาดี...
 
 
 
 
ทั้งๆที่ตรงหน้ามีชั้นวางสินค้านับสิบ นับร้อย เรียงรายอัดแน่นไปด้วยของขวัญสวยๆงามๆทุกชนิดแบบที่ผู้หญิงชื่นชอบ ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตาขนนุ่มฟู ตัวใหญ่ เครื่องแก้วรูปทรงพลิ้วบิดตัวเป็นเกลียวสีสันสวยงามส่องประกายวิบวับอยู่ใต้แสงไฟ ถ้วยชามรามไหกระเบื้องเคลือบเขียนลวดลายอ่อนช้อยวางเรียงกันเป็นตั้ง ของประดับบ้านกระจุกกระจิกทั้งรูปปั้นเซรามิก กล่องดนตรีสารพัดรูปทรง และข้าวของอื่นๆอีกหลากหลายจนดูแล้วชวนให้ตาลาย
 


 
...แต่เขารู้ดีว่าทั้งหมดนั้น ไม่ใช่ของที่ภรรยาของเขาอยากได้เลยสักชิ้น...
 


 
เขารู้ว่าอีกฝ่ายนั้นชอบของขวัญที่สามารถ"ใช้ได้"จริงๆมากกว่าของสวยๆงามๆเอามาประดับบ้านไว้เฉยๆ เขารู้ว่าเธอชอบพวกต้นไม้ ดอกไม้ แต่ก็ต้องจำใจตัดตัวเลือกนี้ออกไปเป็นข้อแรกเนื่องจากตอนนี้บริเวณระเบียงของห้องพักเต็มไปด้วยกระถางต้นไม้โอบอุ้มพรรณไม้นานาชนิดเบียดเสียดกันจนดูเหมือนป่าอะเมซอนเข้าไปทุกวัน เขาเข้าใจดีว่าเธอคงอยากจะให้มันดูเขียวชะอุ่มเหมือนสวนที่บ้านเดิมของเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เขาก็ยังไม่อยากจะเสี่ยงทำระเบียงห้องพักถล่มด้วยการเพิ่มน้ำหนักกระถางเข้าไปอีกแม้แต่กระถางเดียว
 

 
อันที่จริงแล้วเขาคงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ยุ่งยากเช่นนี้หรอก หากว่าแผนการพาเธอออกไปทานอาหารอร่อยๆ บรรยากาศดีๆนอกบ้านจะมีอันต้องพับไปเสียก่อนเพราะฝ่ายนั้นเกิดล้มป่วยลงเพราะอาหารเป็นพิษจนต้องนอนซมอยู่แต่กับบ้านมาได้สองสามวันแล้ว ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นถอนหายใจหลังจากหยิบสินค้าชิ้นหนึ่งขึ้นมาพลิกๆดูแล้วก็วางกลับคืนชั้นไป ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น เขาอาจจะพอนึกออกว่าควรจะไปหาซื้ออะไรได้ที่ไหนบ้าง แต่ที่กรุงเทพฯนี่... เขามืดแปดด้านจริงๆ
 

 
สุดท้ายเขาก็เดินออกจากแผนกของขวัญมือเปล่า หลังจากยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นก็ตัดสินใจเดินไปยังบันไดเลื่อนเพื่อลงไปยังชั้นล่างของห้างสรรพสินค้าที่มีร้านขายอาหารนับสิบร้านพลางหวังว่าแค่อาหารเย็นอร่อยๆสักมื้อคงไม่ทำให้วันเกิดของเธอกร่อยนัก แต่พอลงบันไดเลื่อนมาถึงชั้นสองเขาก็เหลือบไปเห็นโทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่หลายสิบเครื่องตั้งวางเรียงกันอยู่หน้าร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังฉายภาพยนตร์บู๊ระห่ำเสียงระเบิดดังสนั่นจอ สองขายาวๆหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าจอเหมือนถูกตรึงติดแน่นกับพื้น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่งพร้อมรอยยิ้มที่ผุดขึ้นตรงมุมปาก
 
 

 
...จริงด้วย... เขาลืมไปได้อย่างไรว่าเธอชอบ "เขาคนนั้น" มากขนาดไหน...
 

 
 
สิบนาทีต่อมาอาเมะมิยะ คิโยโนบุก็เดินออกจากร้านเล็กๆร้านหนึ่งพร้อมกับถุงพลาสติกเล็กๆในมือขวาไปยังเป้าหมายเดิมของเขาคือร้านอาหารชั้นล่าง เดินไปยังไม่ทันจะถึงบันไดเลื่อนดี เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นเป็นทำนองหวานหูซึ่งเป็นสายเรียกเข้าของภรรยาเขาเอง เขารีบรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว
 

 
"สวัสดีครับ..."
 

 
"ทางนี้อาการดีขึ้นมากแล้วค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" เสียงจากอีกปลายสายรีบชิงพูดดักคอเขาไว้ก่อนจนชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ
 
 
 
"เอมครับ ตอนนี้ผมแวะมาที่ห้างว่าจะซื้ออะไรเข้าไปทาน เพราะเอมคงทำกับข้าวไม่ไหว มีอะไรอยากทานเป็นพิเศษรึเปล่าครับ?"
 
 

 
"กระท้อนลอยแก้วค่ะ" อีกฝ่ายตอบกลับมาทันทีเหมือนรอคำถามนี้มานานแล้ว แต่คำตอบที่ชายหนุ่มได้ยินนั้นทำเอาเขาอึ้งไปสามวินาทีเต็มก่อนจะถามกลับไปว่า
 
 

 
"กระ...กระท้อนลอยแก้ว...หรือครับ?"
 
 


 
"อ๊ะ...อ๋อ อยู่ๆก็นึกอยากกินขึ้นมาน่ะค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ มันหายากอยู่สักหน่อย อาหารเย็นวันนี้เอาเป็นอาหารญี่ปุ่นก็ได้ค่ะ รสมันไม่จัดมาก...." น้ำเสียงคนพูดฟังลนลานเหมือนจะกลบเกลื่อนเรื่องที่ตัวเองหลุดปากพูดออกมาในตอนแรก
 

 
"โอเค... อาหารญี่ปุ่นนะครับ งั้นเดี๋ยวจะรีบกลับไปนะ อีกสักประมาณครึ่งชั่วโมงก็คงจะถึงแล้วล่ะครับ"
 

 
"ค่ะ แล้วจะรอนะคะ"
 

 
อาเมะมิยะ คิโยโนบุเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋า ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงคำถามเดียว...
 

 
 
...กระท้อนลอยแก้วหน้าตามันเป็นยังไงกันนะ?...
 
 
----------------------------------------------
 
2.
 
"ไม่นึกว่าคุณคิโยจะหามาได้จริงๆนะคะนี่" เอมิกาออกอาการประหลาดใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นของในถุงพลาสติกใบเล็กที่สามีนำออกมาจากตู้เย็นหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงสิ่งที่เธอเผลอหลุดปากบอกไปจะไม่ใช่ของหายากอะไรนักหนา แต่สำหรับชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นที่อาจจะไม่รู้จักผลกระท้อนด้วยซ้ำกว่าจะเสาะหามาให้เธอได้ก็คงลำบากเอาการ

 
"ผมโทรถามคุณแม่อรเอาน่ะครับ" ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆจัดแจงหยิบถ้วยแก้วใบเล็กจากตู้ลงมาวางบนโต๊ะแล้วแกะถุงของหวานออกเทลงถ้วยอย่างเบามือไม่ให้น้ำเชื่อมสีใสกระฉอกออกมาเลอะจนต้องเช็ดถูกันอีก
 

 
"อ๋อ...มิน่าล่ะ" เสียงครางเบาๆในลำคอของเธอทำให้อีกฝ่ายเบือนหน้ามามอง คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยแทนคำถาม เอมิกายิ้มนิดๆก่อนจะตอบว่า
 

 
"คุณแม่โทรมาหาน่ะค่ะ พอรู้ว่าป่วยก็บ่นใหญ่เลยว่าทำไมไม่บอก จะได้มาช่วยดูแล" เธอรับเอาถ้วยใบเล็กจากมือเขาแล้วเดินไปยังโซฟาตัวยาวหน้าทีวี แต่พออีกฝ่ายเดินตามมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆเธอก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้ถือถ้วยของหวานติดมือมาด้วย
 

 
"อ้าว ไม่ทานด้วยกันเหรอคะ?"
 

 
"เอมทานเถอะครับ" ชายหนุ่มตอบด้วยเสียงนุ่มนวล แต่พอเห็นเธอยังมองหน้าเขาอยู่ไม่ยอมละสายตาไป เขาก็เลยหัวเราะเบาๆ สารภาพว่า
 

 
"เมื่อกี๊ผมแอบลองชิมน้ำเชื่อมไปนิดหน่อย หวานขนาดนั้นผมคงสู้ไม่ไหวล่ะครับ"
 

 
 
ถึงจะเขินๆอยู่นิดหน่อยที่ต้องทานคนเดียว แต่เอมิกาใช้เวลาแทบไม่ถึงสามนาทีดีก็จัดการของหวานจนเกลี้ยงถ้วย มารู้ตัวอีกทีก็ตอนเงยหน้าขึ้นมาเห็นหน้าตาอึ้งๆของคนที่นั่งมองอยู่ข้างๆนั่นแหละ
 

 
"คือว่า...เอ่อ... ไม่ได้ทานมานานมากแล้วน่ะค่ะ คิดถึง..." เอมิกาหัวเราะแห้งๆ สามีของเธอก็ไม่ว่าอะไรได้แต่ยิ้มนิดๆแล้วหันกลับไปหยิบอะไรบางอย่างจากถุงพลาสติกที่วางไว้บนโต๊ะกระจกตัวเตี้ยหน้าโซฟามาส่งให้เธอ เอมิกามองกล่องสี่เหลี่ยมห่อด้วยกระดาษสีขาวลายตราห้างสรรพสินค้า ผูกด้วยริบบิ้นสีแดงสดแล้วรับมาอย่างดีใจระคนงงๆ
 

 
"มีของขวัญให้ด้วยหรือคะ ขอบคุณค่ะ"
 

 
"ผมคงไม่ใจร้ายถึงกับจะให้แค่กระท้อนลอยแก้วเป็นของขวัญวันเกิดเอมหรอกนะครับ" ชายหนุ่มแซวเล่น เธอก็ได้แต่ยิ้มแก้มแทบปริด้วยความปลาบปลื้มดีใจ
 

 
"งั้นแกะเลยนะคะ"
 

 
พอเขาพยักหน้าอนุญาตเธอก็ลงมือค่อยๆเลาะเอาเทปกาวที่ติดอยู่ตามขอบกระดาษออก ค่อยๆคลี่ออกไปเรื่อยๆจนกระทั่งเห็นอะไรบางอย่างเป็นกล่องสี่เหลี่ยมมันๆวาวๆอยู่ข้างใน  พอแกะเทปกาวชิ้นสุดท้ายเสร็จ ของขวัญก็เผยโฉมออกมาสู่สายตาของเธอ เอมิกาเห็นแล้วถึงกับหลุดหัวเราะออกมา นัยน์ตาหลังกรอบแว่นเป็นประกายพราวระยับยามเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นสามีที่กำลังนั่งอมยิ้มอยู่ข้างๆ
 

 
"เป็นไงครับ ถูกใจมั้ยครับ?"
 

 
"CSI Miami Season 8 คุณคิโยรู้ได้ยังไงคะ กำลังอยากได้อยู่พอดีเลย" เอมิกาหัวเราะออกมาอีกเพราะเธอไม่นึกเลยว่าเขาจะช่างรู้ใจเธอได้ถึงขนาดนี้ ไม่ต้องเป็นเพชรพลอยของสวยงามอะไร แค่ซื้อดอกไม้ ต้นไม้เล็กๆให้สักกระถาง แค่นั้นเธอก็ดีใจจะแย่อยู่แล้ว แต่นี่... ถึงจะดูไม่ค่อยโรแมนติกเท่าไร(อย่างน้อยก็ในสายตาของคุณนายแม่ของเธอ) แต่ก็เป็นของขวัญที่ถูกใจเธอมากที่สุดชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว
 

 
"จะเปิดดูเลยก็ได้นะครับ" ข้อเสนอของเขาช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก แต่ยังก่อน คืนนี้เธอมีธุระอย่างอื่นที่สำคัญกว่า...
 

 
"ไว้ก่อนดีกว่าค่ะ" เอมิกาตอบ เธอยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของสามี เธอลุกขึ้นเดินไปหยิบอะไรบางอย่างมาไว้ในมือแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม
 

 
"เอมก็มีของขวัญจะให้คุณคิโยเหมือนกันค่ะ"


 
"ครับ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัยแกมประหลาดใจ แต่นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นยังคงเป็นประกายขบขัน เขาคลียิ้มจางๆ เอ่ยแกมหยอกเย้า


 
"ปกติแล้วเจ้าของวันเกิดต้องเป็นฝ่ายรับของขวัญอย่างเดียวนี่ครับ"
 

 
"แต่ของขวัญชิ้นนี้พิเศษกว่าชิ้นอื่นน่ะค่ะ" เอมิกาตอบอย่างนุ่มนวลก่อนจะวางของสิ่งนั้นลงบนมือของสามี เธอเห็นเขาก้มลงมองวัตถุเป็นแท่งเรียวยาวคล้ายปากกาหุ้มด้วยกระดาษทิชชู่อย่างงุนงง แลายนิ้วเรียวค่อยๆคลี่กระดาษห่อออกอย่างเบามือ ทันทีที่เห็นของที่อยู่ข้างในเต็มสองตา ชายหนุ่มก็นิ่งอึ้งไปเป็นเวลานาน...
 

 
นานจนเอมิกาเริ่มจะรู้สึกร้อนใจ อดคิดไปถึงคำพูดของผู้เป็นแม่ระหว่างที่โทรศัพท์คุยกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาไม่ได้

 

 
 
"เอม ลูกต้องรู้นะว่าเรื่องแบบนี้ผู้ชายคิดไม่เหมือนผู้หญิง เพราะฉะนั้นอย่าไปหวังว่ามันจะเหมือนในละครล่ะ"
 
 
 

 

 
"เอ่อ...คุณคิโยคะ..." เอมิกาเริ่มรู้สึกว่าเขาเงียบไปนานเกินไปแล้ว และเธอคงจะต้องพูดอะไรสักอย่างเพื่อคลี่คายสถานการณ์ที่เริ่มจะน่าอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ
 

 
"เอมรู้ว่าเราอาจจะยังไม่พร้อม แต่ว่า..." ส่วนที่เหลือของประโยคถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อมือใหญ่ แข็งแรงของอีกฝ่ายยื่นออกมากุมมือเธอไว้...
 

 
 
...มันสั่นระริก...
 

 
 
"เอมครับ..." น้ำเสียงของเขาก็สั่นเช่นกัน แต่เอมิกาไม่รู้ว่าสั่นเพราะอะไร บางที เขาอาจจะกำลังช็อคอยู่...
 
 

 
"คะ คุณคิโย?" แต่เธอก็ต้องแข็งใจตอบกลับไป
 
 

 
 
"ขอบคุณครับ"
 
 

 
 
"คะ?" เธอทวนคำอย่างงุนงง ไม่แน่ใจว่าว่าสิ่งที่ตัวเองได้ยินนั้นถูกต้องหรือไม่
 
 

 
 
"ขอบคุณมากครับ" คราวนี้อีกฝ่ายรั้งตัวเธอเข้าไปกอดไว้แน่นเลยทีเดียว ตอนแรกเอมิกาถึงกับตัวแข็งเพราะตกใจ แต่แล้วประโยคถัดมาที่เธอได้ยินนั้นก็ทำให้หยาดน้ำอุ่นจัดรื้นขึ้นมาเต็มสองตา
 

 
 
"ขอบคุณนะครับ นี่เป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดเลยล่ะครับ"
 
 
 
THE END
 
------------------------------------------------
 
สรุป
 
วันนี้วันเกิดครูเอม พี่คิโยซื้อของขวัญไปให้ แต่ทางครูเอมก็มีของขวัญจะให้พี่คิโยเหมือนกัน พอพี่คิโยเปิดออกดุปรากฏว่าเป็น...
 
 
 
 
credit : http://www.the-early-pregnancy.com/wp-content/uploads/2010/11/pregnancy_test_result_7r331.jpg
 
 
ประกาศ
 
ครูเอมท้องแล้วค่า เจ้าข้าเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย
 
(ทำไมประกาศแบบนี้แล้วตรูเขินๆฟระ)
 

------------------------------------------------
 
หมายเหตุ
 
  1. หายตัวไปนานมากกกกกกกกกกกกกกก ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นต่อมเขียนฟิคฝ่ออย่างร้ายแรง เขียนไม่ออกเอาเสียเลย เขียนออกมาแล้วฝืดไม่ดี ก็ไม่อยากจะเอามาลง ก็ขนาดตัวเองอ่านแล้วยังเสียอารมณ์นี่นะ อย่างฟิคนี้เขียนไปเกือบจบแล้วโดยใช้มุมมองของพี่คิโย แต่ต้องลบทิ้งไปครึ่งนึงแล้วเขียนด้วยมุมมองของครูเอมแทน เพราะถึงฉากสุดท้ายแล้ว ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของพี่คิโยยังไง ไม่รู้ว่าเวลาหนุ่มๆเขารู้ตัวว่าจะได้เป็นพ่อคนแล้วเขารู้สึกยังไงกัน ถามพ่อก็... หึหึ...
  2. ผปค.พี่คิโยคะ ฝากเช็คด้วยนะค้า 
  3. ยังค้างดราม่าชาวบ้านเขาอยู่อีกเอนทรี เขาไม่ลืมหรอกนะตัวเอง ปั่นไปได้ครึ่งนึงแล้วค่า
  4. แต่อาจจะเอาNPCมาลงก่อนนะคะ ผอ.อนุญาตแล้วด้วย
  5. พบกันใหม่ เอนทรีหน้า (หวังว่าคงจะ)เร็วๆนี้นะค้า
 
---------------------------------------------
 
ส่งท้าย
 
 
 
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเป็นทำนองสายเรียกเข้าจากภรรยา ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นรีบรับมือไม้สั่น
 

 
"สวัสดีครับ เอม เย็นนี้อยากทานอะไรดีครับ?"
 

 
ทว่าคำตอบที่ได้ยินทำเอาสีหน้าของชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเป็นนิจเปลี่ยนไปนิดหน่อย...
 

 
 
"สะ...เสือร้องไห้หรือครับ?" ชายหนุ่มทวนคำก่อนจะอึ้งไปนาน...

 
 
"ที่เมืองไทยนี่...กินเนื้อเสือไม่ผิดกฏหมายเหรอครับ?"
 
 
THE END