Fanfic

Fanfic FMA: Blue Christmas - Epilogue

posted on 28 Dec 2006 01:10 by irindel in Fanfic

ตอนจบ...ซะทีค่ะ... คือจริงๆมันน่าจะได้แค่สามตอนจบ แต่อยากใส่อารมณ์ตอนจบนิดนึง แต่งไปแต่งมามันเลยงอกออกมาอีก เลยต้องตัดมาใส่อีกเอนทรีนึง ขออภัยค่ะ... (- -)"

************************************************

ฤดูร้อนปีถัดมา...

"พี่ฮะ...เราทิ้งพวกเค้ามาแบบนี้มันจะดีเหรอ" อัลเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนักยามหันกลับไปมองหมู่บ้านเล็กๆที่พวกเขาอาศัยอยู่มาตลอดหน้าหนาวซึ่งตอนนี้ถูกทิ้งอยู่เบื้องหลังจนไกลลิบ

"สงครามกำลังจะมาถึงหมู่บ้านนี่แล้ว" เอ็ดเวิร์ดตอบ "พวกเขาคงไม่หนี เพราะไม่รู้จะหนีไปไหน แล้วอีกอย่างที่นี่ก็เป็นบ้านของพวกเขา...และก็คงจะเป็นสุสานของพวกเขาด้วย..." เขาพูดเลียนแบบเจ้าของเหมืองถ่านหินยูสเวลล์ ภารกิจแรกของเขาในสมัยที่ได้เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุใหม่ๆ

"แต่...พวกเรา...ไม่ใช่...ใช่มั้ยฮะ..." อัลเร่งฝีเท้าเดินตามขึ้นมาจนทันพลางเหลือบมองหน้าพี่ชาย

เอ็ดเวิร์ดเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแสนสดใสของฤดูร้อน...

แม้จะเป็นสีฟ้าเหมือนกัน...

แต่มันก็ไม่ใช่ท้องฟ้าของบ้านเขา...

ให้อย่างไร...

พวกเขาสองคน...ก็คงเป็นแค่คนแปลกหน้า ของโลกนี้ไปจนวันสุดท้ายของชีวิต

เอ็ดเวิร์ดลอบมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างร่าเริงสดใสของอัลยามเพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์สองข้างทางด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำกับใครอื่น

...เพื่อให้ได้สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดคืนมา... ก็ต้องแลกด้วยสิ่งที่ล้ำค่าเท่าเทียมกันออกไป...

แม้จะรู้เช่นนั้น...

แม้จะรู้ดีกว่าใครๆ...

แต่ทำไม... หัวใจ... ยังคงเจ็บปวด...

วินรี่... คุณยาย... พันเอก...

คงไม่มีวัน...ได้พบกัน... อีกแล้วสินะ...

ท้องฟ้าของโลกนั้น... ทุ่งหญ้าสีเขียวขจี... สายน้ำที่ไหลเอื่อยตัดผ่านหุบเขา...

อาคารบ้านเรือนสีขาว... ถนนปูหินเรียงราย... ตลาดขายของสดสองข้างถนนที่มีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา... ตึกศูนย์บัญชาการอันโอ่อ่าหรูหราอลังการ...

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยรู้จัก... ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุ้นตา... เจนใจ...

จะไม่มีวัน... ได้เห็นอีกแล้วสินะ...

"พี่ฮะ" เสียงของอัลดังขึ้นกระชากเด็กหนุ่มให้หลุดออกมาจากภวังค์ความคิดที่กำลังดิ่งลึกลงทุกที

"ทำหน้าเครียดอีกแล้ว ระวังจะแก่เร็วนะฮะ" อัลพูดพลางหัวเราะอย่างร่าเริง

เอ็ดเวิร์ดมองรอยยิ้มที่อบอุ่นสว่างไสวไม่แพ้ดวงตะวันที่เจิดจ้าอยู่บนท้องฟ้าในยามนั้นแล้วให้นึกอยากเอื้อมมือออกไปสักครั้ง...อยากสัมผัสผิวแก้มเนียนใส...อยากให้แน่ใจ...

...ว่าเขาได้น้องชายของเขา...กลับคืนมาแล้วจริงๆ...

ช่วงระยะเวลาสั้นๆที่เขาพลัดหลงมาอยู่ที่โลกนี้โดยไม่มีอัลอยู่เคียงข้างกายเหมือนเคย และไม่มีทางรู้ว่าในอีกโลกหนึ่งนั้น... คนคนเดียวที่เขารักและเป็นห่วงยิ่งกว่าชีวิตของตนนั้นจะเป็นอย่างไร...

...อัลจะฟื้นคืนมาหรือเปล่านะ... จะได้ร่างกายกลับคืนมามั้ย... จะจำใครได้หรือเปล่า...

ความกังวล ปริวิตกรุมเร้าจนเขาแทบบ้าไปในช่วงแรกๆ ถ้าไม่ได้ไฮเดริชที่หน้าตาประพิมประพายคล้ายกับอัลมาอยู่เป็นเพื่อนให้คลายคิดถึงน้องชายลงไปบ้าง...

แต่บ่อยครั้งที่เขาจะหันไปพูดกับที่ว่างข้างๆตัว ด้วยลืมไปว่า...

ไม่มีอัล... อยู่ข้างๆเขาอีกแล้ว...

ความคิดถึงน้องชายที่เคยอยู่เคียงข้างเขามาตลอดนั้นทรมานเขาเสียยิ่งกว่าความคิดถึงโลกเดิมของเขาที่มีอยู่ในตอนนี้...

เพราะฉะนั้น...ต่อให้ต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปเพื่อแลกกับการได้น้องชายกลับมาอยู่เคียงข้างอีกครั้ง..

เขาก็จะยอมเสี่ยง...

และจะไม่มีวันเสียใจ... หรือหันกลับไปมองข้างหลัง... เป็นอันขาด...

เอ็ดเวิร์ดเร่งฝีเท้าขึ้นไปจนตามอัลทัน ครั้นอีกฝ่ายหันมามอง เขาก็ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะชี้ไปที่แนวต้นสนบนยอดเนินเตี้ยๆข้างหน้า

"ใครวิ่งไปถึงที่นั่นทีหลังต้องแบกกระเป๋าให้อีกฝ่ายด้วยน้า..." เขาออกวิ่งนำหน้าไปตั้งแต่กลางประโยคแล้วด้วยรู้ตัวว่าเสียเปรียบด้านสรีระ กว่าจะถึงท้ายประโยค อัลก็แทบจะได้ยินแต่เสียงสะท้อนที่ดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้าสีเขียวชะอุ่มนั้น...

"อ๊า พี่...ขี้โกงนี่ฮะ" อัลร้องพลางเร่งฝีเท้าออกวิ่งตามไป...

Bokura wa itsudemo sagashiteru
Kasoku shita SPEED wa kaerarenai
Tsuyosa to kakugo tsunagitomete
Hashiri-tsuzukenakereba mirai wa nai
Tsukisusume tobira no mukou e

The two of us are searching all the time
This accelerated speed can never go back
Bind your strength and resolution together
If we don't continue to run, there is no future
So move foward, beyond the door

สองเรานั้นยังคงค้นหาตลอดมา

เรามาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับเสียแล้ว

รวบรวมกำลังและความมุ่งมั่นเอาไว้ด้วยกัน

หากเราไม่วิ่งต่อไป อนาคตก็จะไม่วันมาถึง

ดังนั้น จงก้าวต่อไปข้างหน้า...ข้ามผ่านประตูบานนั้นไป...

(Tobira Mukou E / Yellow Generation - 2nd ED)

***********THE END************

แต่งเติมอีกนิด... คราวนี้จบสมบูรณ์ได้ดั่งใจซะที...